सख्या...नात्यातलं प्रेम
जणू कृष्णाच्या मुकूटातील मोरपीस
हळूवार जपतेय रे मी !
प्रीतिच्या श्रावणसरींत
सप्तरंगी इंद्रधनु कवेत घेऊन
आनंदात चिंब भिजते मी!
तुझ्या हृदय फुलावर
शब्दसुमनांवर अलवार
फुलपाखरू बनून बागडते मी!
कुणाचीही तमा न करता
होऊन लाट सागराची
तुझ्यात अल्लडपणे विसावते मी!
शेवटी काय...जीवन म्हणजे -
सुखदुःखाचा सप्तरंगी चलपट
विसरुन सारे बिंधास्त बघते मी!
आजची हिरवी पाने उद्याची पिवळी
ठेवते मी जाणीव...
ह्यालाच जीवन ऐसें नाव तुझी होऊन जगते मी!
©® पुष्पा पटेल " पुष्पम् "
